فردا تولدمه، امروز بابام گفت ببخشید ما کاری برات از دستمون بر نمیآد...تمام روز اشکی بودم. یه لحظههایی انقدر گریه کردم و بغض گلوم رو فشار داد که سردرد گرفتم. انگار پشت سرم درد جا خشک کرده. مامانمم چند روز قبل گفت شرمنده که نمیتونم برات تولدت کاری کنم...من انقد شرمندهاشونم که هر کاری کنم هیچه. امیدوارم زودتر ببینمشون.
تو این یکسال به دوره فشرده گذروندم و به خودم امیدوارم شدم.
ملاس سواد داستانی رو هم دارم میگذرونم. به نسبت کتاب زیاد خوندم ولی فیلم و سریال صفر.
یا نوشته ماهی افتادم که برای برادرش محمد نوشته بود. یعنی چند نفر هنوز اسمش را به یاد دارن؟ این سالها انقدر کشته شدهاند، انقدر اسم روی اسم، آمده انقدر زندگی روی زندگی نابود شده که سر و تهی دیگر ندارد...میتوانم با نوشته ماهی ساعتها گریه کنم، بعد اشکهام که جاری شد از دلتنگی برای مامان و خانه بگویم و توی دلم آرزوی نابودیشان را بکنم...فک کن یک عمر در مدرسه و کوفت و زهرمار گفتند ظلم بد است، ظالم فلان است، ال نمیشود و بل میشود...همه هیچ بود و هیچ...
دیشب تا دم صبح بچه بیدار شد، گریه کرد، آب خورد، وول خورد و خوابید. سرویس شدم. بعد خوابهای هفت الهشت دیدم، بعد از سوزش کف پا بیدار شدم. هنوز ساعت ۶ صبح هم نشده بود. در ظلمات دست کردم دنبال گوشیم. خبر اول: موشکها روی لانچرها و...
تمام این مدت درست و درمان گریه نکردم، هر صبح با عر وبوق بچهها از رختخواب کشیده شدم بیرون. و هر روز بیشتر به خودم شککردمکه چرا واکنشی ندارم.
دو شب پیش خواب مادربزرگم را دیدم. نشسته بودیم دور سفره ونون پنیر میخوردیم. مادربزرگم گفت تازه از زندان آزاد شده.
آخرین بار هشت روز قبل با مادرم حرف زدم و بعد ما وارد تاریکی شدیم. هر روز با خبرها بالا و پایین شدیم، رسما روح و روانی نمانده. حالا جنابش تشکر هم کرده. دنیای سیاست و اقتصاد و هر گه دیگری زندگی میلیونها ایرانی را به گای سگ داده و رفته. به تخم هیچ بنیبشری نیست که چه بر سر ما آمده و خواهد آمده...
چه احساسی دارم؟ هیچ. البته که همه این روزها استرس و نگرانی بوده ولی برای این فراخوانها هیچ احساسی ندارم.
هی روزگار، باورم نمیشود چه حرفها، فحشهاو تهمتهایی آدمها نثار هم میکنند. من میترسم، از هر دو طرف. از آدمها میتریم، از بغل دستی خودم گرفته تا برخی از دوستهام که همیشه دهن به سکوت و ما دنبال خبر نیستم و ال و بل بستهاند و امروز ظهر به مبتذلترین شکل ممکن، یک جور حال بهمزنی، عکس و استوری گذاشتند.
یک مبهم خنثی پخش شده روی ذهن و جسمم. به تنها چیزی که قلبا تا ابد باور دارم زن، زندکی، آزادی است.
امروز نمره یه درس دیگه روگرفتم و خیلی به خودم افتخار کردم. سه سال قبل یه خانواده عوضی من رو با خاک یکسان کردن، تمام زحمتهام، تمام شخصیتم و تواناییهام. چرا؟ چون مدل اونها و مدل خواستههای خیرشون نبودم و نخواهم بود. چون زنی نیستم که صدام رو در برابر عقدههای پسرشون بلند نکنم، چون کلفت بچهاشون نبوده و نیستم و الخ...
تمام این هشت ماه و سختیهاش برا این بود که به خودم ثابت کنم کی بودم و هستم و چطور یه آدم روانی من رو به داخل یه سیاهچاله پرت کرد؟ چطور اعتمادبنفسم به گا رفت و چطور انقدر منزوی شدم. خلاصه که سخت بود ولی دلم بیشتر از قبل به خودم نزدیکتر شد.
