اگر این همه آدم خودشان را مدیون نوشتههاو آثار استادان میدانند پس چرا ما در چنین وضعیتی هستیم. چرا هر طرف رو که نگاه میکنی زوال و تباهی...من سالها پیش نمایشنامه چهار صندوق رو خوندم. همیشه کتابهایی رو که میخونم ذهنم درگیر این میشه که چطور اینها به فکر نویسنده رسیده؟ آیا تجربه شخصیه یا قدرت تخیل و اینا...خلاصه که دنیای کلمات دنیایی جادویی و معجزهگریه.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر